Μαρτίου 12th, 2012

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ XI

Μου απογυμνώσαν την ψυχή και πια δεν μένει
στιγμή χαράς σαν παραμύθι να σας πω.
Μ’ έχει κυκλώσει κάποια αμείλικτη Ειμαρμένη
σαν Νεκροζώντανη υπό σοκ διατελώ.

Έχει κολλήσει η βελόνα μες το δίσκο
και έχω γίνει από καιρό εμμονική.
Το φως στο τούνελ μήνες τώρα δεν το βρίσκω
κι είναι χαμένη τούτ’ η Άνοιξη η σκληρή.

Μες το μυαλό μου το twitter τιτιβίζει
και μ’ ένα μήνυμα σαστίζει πάλι ο νους.
Οι μέρες όλο πλησιάζουν – με φοβίζει
όσο ζυγώνουμε στου Μάρτη τις Ειδούς.

«Μα κουρευτήκαμε» σου λένε, «μη φοβάσαι»
- ω! μην φοβού! – και μ’ άσπρους κρίνους σ’ ακουμπούν.
Δώρα σου φέρνουν – πάλι μ’ Άνοιξη, θυμάσαι;
και μες τα μούτρα σου σαρκάζουν και γελούν.

Έχει καθίσει η βελόνα στο «φοβάμαι»
και λέω τα ίδια κι όλο γίνομαι μελό.
Όλα πως άρχισαν καθόλου δεν θυμάμαι,
αλλά πασχίζω για να σώσω το μυαλό.

Εγώ τον Μάρτη όλο κλαίω, από παιδάκι
-γενέθλιος μήνας, μα ο θάνατος σκληρός-.
Μα φέτος και άρχισα και να γελώ λιγάκι,
όπως γελάει Νεκροζώντανος τρελός.


12/3/2012