Νοεμβρίου 3rd, 2011

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ – ΙΙI

Θυμίζω νεκροζώντανο. Η δόση
στις φλέβες στάζει, μέσα στον ορό.
Θεέ μου, η αγωνία πια θα τελειώσει,
θ’ αντέξω, δεν θ’ αντέξω, θα χαθώ;

Σα να ‘μαι σ’ ένα ακίνητο κρεβάτι
νοσοκομείου, μ’ όνειρα κραυγές  –
δεν γίνεται, θα βλέπω εφιάλτη,
του τοίχου ψηλαφίζοντας γωνιές.

Η δόση, η δόση, η δόση, μες τη φλέβα -
να κλείνει η κάνουλα, να μένω στο κενό.
Τρενάκι τρόμου, ανέβαινε-κατέβα,
μου ψαλιδίζουν κι άλλο το μισθό.

Θυμίζω νεκροζώντανο. Μετράω
νούμερα, χρόνια, ένσημα, εισφορές –
να φύγω από τη χώρα; που να πάω;
Μεγάλωσα, μακρύναν οι σκιές.

Στο δρόμο θα ορμήσω και στα χάη,
το ζόφος να γλυτώσω το βαθύ.
Η χώρα δεν πεθαίνει, αγκομαχάει
και τρέμει την επόμενη στροφή.

3/11/2011