Αυγούστου 4th, 2011

 

ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

Ζεστός αγέρας ήρθε απόψε για να με πάρει.        
Μου μίλησε για ιππότες, για κάστρα και θρύλους. 
Στο προσκεφάλι μου χαμογέλασε το φεγγάρι,    
σ’ άλλες εποχές στα δέντρα θ’ άκουγα τους γρύλους.

Εξεγέρθηκα απ’ το χρυσάφι του φεγγαριού. 
Προχώρησα, αναζητώντας τα ίχνη ενός παιδιού.

Ζητούσα την αθωότητα, για να γυρίσω πίσω. 
Τα βήματά μου μ’ οδηγούσαν πάλι στην αυγή. 
Όταν ξεπρόβαλε ο ήλιος, δεν μπορούσα να εντοπίσω
του χρόνου τα σημάδια, μόνο εκείνη τη στιγμή. 

Αφέθηκα στο φως και μες την αρμονία.   
Eνιωσα τότε απλά, βαθιά την ευτυχία.

(1995)

 

 

One Response to “Ζητούσα την αθωότητα, για να γυρίσω πίσω”

  1. Εστιάζοντας μόνο στα σημάδια από τις πατούσες έχεις την εντύπωση ενός ήλιου στο δεξί της φωτογραφίας και των σημαδιών από τις πατούσες να εξέχουν από την άμμο. Αυτό που μάθαμε κι εγκαταστάθηκε εντός μας ως πρέπον είναι πολύ ισχυρό και μας πιέζει να ψάξουμε να ακυρώσουμε την εντύπωση αυτή. Οι σκιές από τις μικρές λευκές πέτρες, στο αριστερό μέρος, σε «επαναφέρουν στην τάξη».
    Τελικά πόσο εύκολο είναι να «αρνηθούμε» τα πράγματα που μας μεγάλωσαν, για λίγες στιγμές έστω, και μας στέρησαν την παιδικότητα στο βλέμμα;