Ιουλίου 6th, 2011

ΕΛΕΓΕΙΟ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΤΖΙΟΥΛΑ

Τι να σου πω και πώς να σε θρηνήσω,
στοχαστικό μου αδέρφι θλιβερό;
Έφυγες πριν ακόμα σε γνωρίσω
και μόλις τώρα σ’ ένιωσα, νεκρό.
Γ. Κοτζιούλας, Ελεγείο στον Καρυωτάκη

 

Μετά από εξήντα χρόνια τι να γράψω
στοχαστικό μου αδέρφι θλιβερό;
Στο γύρισμα του αιώνα θα σε κλάψω,
στης ποίησης το Παμπάλαιο Nερό.

Σε σκέφτομαι στο υπόγειο, ψυχούλα
βασανισμένη, τρυφερή, πονετική.
Τρυπήσαν τα πνευμόνια σου Κοτζιούλα,
και πήγες όπου οι άλλοι φθισικοί.

Στο σανατόριο να χάνονται οι φίλοι,
να στέλνεις με μανία επιστολές
κι αίμα να φτύνεις, Γιώργο, στο μαντίλι,
φτύνοντας και κυρίες κοσμικές.

Να ξενυχτάς με τον Καρυωτάκη
να φέγγει αστραπόβροντα στο νου,
ενώ η γενιά του 30 μες το σαλονάκι
να χαριεντίζεται, του Κατακουζηνού.

Να φεύγεις με τον Άρη στα βουνά σου,
εκεί που λάμπει η Πούλια πιο πολύ.
Να γράφεις και να καιν τα σωθικά σου:
δεν έχει στην Αθήνα επιστροφή.

 Κρύωνες, μου ‘παν, τέσσερις χειμώνες,
τρέμαν οι πλάτες σου, χωρίς ένα παλτό.
Μα Εκείνη που περίμενες για αιώνες,
σου χάρισε στο τέλος ένα γιο.

Ο Τσάπλιν σε κοιτούσε απ’ την οθόνη,
και σου ‘ταζε καλύτερη εποχή.
Μα πέθανες κι οι στίχοι έμειναν μόνοι
σαν ποίημα που ζητά να διαβαστεί.

——————————————–

Στης ποίησης το Παμπάλαιο Nερό,
βυθίζομαι, μ’ ακόμη να σε κλάψω.
Στοχαστικό μου αδέρφι θλιβερό,
μετά από εξήντα χρόνια, εγώ θα γράψω.

6/7/2011

 

4 Responses to “Ελεγείο στον Γιώργο Κοτζιούλα”

  1. Εξαιρετικό, άξιο της μνήμης του!

  2. Σοφία καλησπέρα.
    Η προσπάθεια που γίνεται στο παμπάλαιο νερό είναι σημαντική και μοναδική στην Ελλάδα. Ίσως, μελλοντικά, να την επεκτείνετε και σε κάποιο έντυπο περιοδικό που θα συνδράμει και νέους δημιουργούς να εκδώσουν το υλικό τους.
    Είναι μια προσπάθεια που οφείλει να μείνει εστιασμένη στην έμμετρη ποίηση και μακριά από ιδεολογικά πλαίσια καλών-κακών «τροπο»λογιών.
    Οι θέσεις που αναπτύσσει ο Γιώργος Κοτζιούλας εκκινούν από τη δίκαιη διαμαρτυρία του στην (γελοία για να ήμαστε ειλικρινείς) επίθεση στον έμμετρο ποιητικό λόγο (που και σήμερα παράγει σύγχρονη ποίηση, πάει να πει ποίηση που «με» αφορά και «με» αγγίζει και όχι άρλεκιν για να ξεχνιέμαι) αλλά χάνει το δίκιο της όταν στήνει αντεπίθεση στο όνομα της ελληνικότητας την οποία σκόπιμα μπερδεύει με το ρωμαίικο. Και μόνο τα γεγονότα ότι στη θεωρία του
    - αναγκάζεται να παραδεχθεί το προφανές λάθος ότι οι ευρωπαίοι και οι αμερικάνοι προηγήθηκαν από εμάς στον πολιτισμό στην καλλιέργεια των τεχνών και του λόγου και
    - δεν αναφέρει άμεσα (γιατί έμμεσα υπάρχουν αρνητικοί υπαινιγμοί) για τον επιγραμματικό λόγο (αναρωτιέμαι αν υπάρχει μεγαλύτερο ποίημα, χωρίς κανένα εισαγωγικό, από το: «τα πάντα ρεί»)
    αναδεικνύει το σοβαρό λάθος που κάνει.
    Επαναλαμβάνω ότι η προσπάθεια που κάνετε στο παμπάλαιο νερό είναι σημαντική, ήδη αποτελεί σημείο αναφοράς, αλλά δεν χρειάζεται κανενός είδους ιδεολογικά πλαίσια να στηριχθεί.

    Φίλος και αναγνώστης σας!

  3. Ο/Η admin λέει:

    Γιώργο καλησπέρα. Το δοκίμιο του Κοτζιούλα αναρτήθηκε για συζήτηση και προβληματισμό. Πράγματι έγινε μεγάλη συζήτηση στη σελίδα του Νίκου Σαραντάκου, εδώ: http://sarantakos.wordpress.com/2011/07/10/kotzioulas-poihsh/, αλλά και στο φεισμπουκ. Οσο για μένα το έγραψα στην αρχή πριν ξεκινήσω να το δημοσιεύω ότι δεν με βρίσκει σύμφωνη σε όλα τα σημεία του.

    Ειδικότερα εμείς σαν Παμπάλαιο Νερό, ο Κώστας Κουτσουρέλης κι εγώ δηλαδή, έχουμε εκφράσει τις θέσεις μας και τον λόγο για τον οποίο κάναμε το Παμπάλαιο Νερό με το δοκίμιο του Κώστα που υπάρχει στην αρχή του Παμπάλαιου Νερού (δες άνω δεξιά στη σελίδα, εκεί που λέει «για την αναβίωση των παραδοσιακών μορφών» και αυτές και μόνο αυτές είναι οι θέσεις μας ως ανθολόγοι.

    Αυτό δεν νομίζω να μας απαγορεύει να αναρτούμε και να σχολιάζουμε και κάποιο άλλο δοκίμιο παρελθόντων ετών!

    Φιλικά

    Σοφία

    ΥΓ: σε σχέση με τον Κοτζιούλα θα γίνει ένα ακόμα γεγονός από Σεπτέμβρη που δεν μπορώ ακόμα να ανακοινώσω μέχρι να είναι 100% σίγουρο.

  4. Σας ενημερώνω πως έχω δημιουργήσει ένα blog με έμμετρη ποίηση, κυρίως.Αν θέλετε ρίξτε μια ματιά.
    Σάκης Αθανασιάδης