Οκτωβρίου 19th, 2009

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2003

Ιούλιος, στο κέντρο της Αθήνας,
τις νύχτες που γινόμαστε πια φίλοι,
εγώ κι η αϋπνία η θερινή.
Στη δίνη της δουλειάς και της ρουτίνας,
ένα φραπέ μες την πλατεία Μαβίλη
κι ονειρευόμαστε το άγνωστο νησί.

Η Ουτοπία, η Ταορμίνα του Ουράνη…
Τ’ όνειρο ξεμακραίνει κάθε μέρα
και γιγαντώνεται τις νύχτες ζωηρό.
Χάνονται οι φίλοι και ρωτούν τι κάνει
κείνος που χάθηκε την Τσαγκαροδευτέρα
και πια δεν απαντάει στο κινητό.

Την Κυριακή, στην πλαζ του Αλίμου,
όλοι μαζί σε μια σπουδή θαλάσσης,
να σχεδιάζουν λαιφστάιλ διακοπές.
Μα στη Θεσσαλονίκη οι κολλητοί μου,
που ‘χουν ακόμη κέφι γι’ αντιστάσεις,
πήγαν στη Σύνοδο, διαδηλωτές.

Στο Στόουνχεντζ γιορτάσαν τις προάλλες,
ισημερία, πνεύματα, παγανιστές.
Έχουμε αρχαιολάτρες κι από δω…
Όσο εκλείπουν οι ιδέες οι μεγάλες,
θ’ ακολουθούμε στα τυφλά σκοταδιστές,
που θα μας τάζουν κάτι πιο πνευματικό.

Πανσέληνος  –το σμάλτο του Σεφέρη
σ’ επηρεάζει, αναλόγως με το ζώδιο.
Μισόκλειστο στη νύχτα το παντζούρι,
να μπαίνει δροσερό το λίγο αγέρι,
με τ’ άρωμα της νύχτας το πλανόδιο,
με μουσικές από κιθάρα και σαντούρι.

Το Αιγαίο μας λείπει  –του Ελύτη.
Τρώμε στην Πλάκα ή στην παραλία
κι ονειρευόμαστε ριάλιτυ παιχνίδια.
Στην Ποσειδώνος, μια γενιά που πλήττει
κι έχει θεά της πρώτη την ανία.
Γράφω κι εγώ, ανακυκλώνοντας τα ίδια…

2003

ΕΦΗΜΕΡΑ

Οι καφετέριες μ’ αρέσουν το Χειμώνα
(καφενεδάκια τα είπαν και μπιστρό).
Κάθομαι και διαβάζω εφημερίδα,
στις μέρες που γεννάει η Αλκυόνα
κι αντίκρυ βλέπω θάλασσα, ουρανό-
ρεμβάζω στην καινούρια ελπίδα.

Διαβάζω: Μετανάστες ήρθαν πάλι
και οι μισοί πνιγήκανε στο δρόμο.
Να πάρουνε ή όχι τις σημαίες;
Ο κόσμος, αιώνες στο ίδιο χάλι,
δεν ξέφυγε απ’ τον πόλεμο, τον τρόμο
κι απ’ τις διακρίσεις τις μοιραίες.

Διαβάζω για πολέμους κάτω απ’ το Σταυρό.
Μετά την Ενδεκάτη Σεπτεμβρίου
δικαιολογείται η νέα τυφλή βία
κι ας κάνω διαδήλωση ως κι εγώ
κι ας είναι φαεινότερον ηλίου
ποιός κατευθύνει αυτή την ιστορία…

Διαβάζω: Λείπουν ράμπες απ’ τα κτίρια,
που είν’ απροσπέλαστα σε συνανθρώπους.
Μα οργανώνουμε μια Παραολυμπιάδα.
Σαν έρθουν οι εταιρίες-μεγαθήρια
θα βελτιωθούμε άραγε στους τρόπους
ή θα τους ρίχνουμε σε νέο Καιάδα;

Διαβάζω για τη μόδα: Μπότες μυτερές
ζαρτιέρες και στριγκάκια θα φοράμε.
Κι οι άντρες, μία φούστα αν το θελήσουν.
Αλλά αν το κάνουν, θα ‘ναι αδερφές
και μόνο εμείς στο στόμα θα φιλάμε-
έχουν οι γκέι δρόμο να διανύσουν…

Διαβάζω επιστημονικές ανακοινώσεις,
τα πολιτιστικά και την αρθρογραφία,
τις συνταγές, τα ζώδια του νερού.
Ρουφάω τις ειδήσεις μου με δόσεις-
στο τέλος στρέφομαι ξανά με αγωνία
στον ουρανό, με νέα παντός καιρού.

2003

Ο Δαβίδ  στη θεωρία του χάους

Το ντόμινο,
άρχισε με τους Πύργους
κι όλοι γνώριζαν:
η πεταλούδα, που πετάει
στο Τόκιο,
στο Ιράκ,
στην Παλαιστίνη
και στο Αφγανιστάν
φέρνει την καταιγίδα
στη Νέα Υόρκη.

Ποιός έριξε την πρώτη μπίλια;
Εγώ
ήμουν στη Γένοβα
στο Γκέτεμποργκ,
στο Σηάτλ,
και πέταξα
μια πέτρα, με σφεντόνα…

2001

Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό
Μανδραγόρας, τεύχος 32, Νοέμβριος 2004

και στη συνέχεια στο βιβλίο «Αν-επίκαιρα ποιήματα¨, εκδόσεις Τυπωθήτω 2007