Απριλίου 20th, 2011

Το έγραψα πέρσι διαβάζοντας την υπό δημοσίευση συλλογή «Φευγαλέα» της Αντειας Φραντζή (που κυκλοφόρησε τελικά πριν από λίγες μέρες). Εχθές βρισκόμουν στην εκδήλωση – παρουσίαση της συλλογής, όταν ανακοίνωσαν το μαντάτο… Η Αννα Περιστέρη είχε ήδη «φύγει». «Επέταξε η ψυχή, το περιστέρι», θα ‘γραφε αναμφίβολα ο Ηλίας Λάγιος, αν δεν είχε φύγει κι εκείνος πεντέμιση χρόνια πριν… Κι εγώ μένω πίσω να μετράω απουσίες. Ο κύριος Χρήστος Παπουτσάκης, ο Ηλίας Λάγιος και τώρα η Αννα Περιστέρη. Προσπάθησα να γράψω κάτι για την Αννα σήμερα, κάτι ολοδικό της, μα ίσως είναι ακόμα νωρίς. Ξέρω πως πια δεν θα ξαναπάρω μήνυμα που με προσοχή και ευγένεια να με ρωτάει για το Παμπάλαιο νερό – που το ‘χε αγαπήσει -, ξέρω πως δεν θα την ξαναδω, να την αγκαλιάσω όπως την αγκάλιασα τον Ιούλη, στην εκδήλωση του Δημήτρη Αρμάου, στον ίδιο ακριβώς χώρο των εκδόσεων Υψιλον όπου έμαθα το νέο… Μια αγκαλιά πολύ ζεστή, γιατί κι εκείνη γνώριζε, αλλά κι εγώ, πως είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

Αφιερώνω λοιπόν το «Φευγαλέα», από κοινού στην κυρία Αντεια και την Αννα, μια και έτσι το θέλησε η τύχη. Καλή αντάμωση, Αννα… στην ξαστεριά…

ΦΕΥΓΑΛΕΑ

Στην Άντεια Φραντζή και στη μνήμη της Αννας Περιστέρη

Μαζεύει τα γραπτά της. Είν’ η αυλαία
σαν να ‘χει πέσει – μι’ απαλή κουρτίνα.
Χιονίζει απέξω, χιόνι – σερπαντίνα.
Αναλαμπές τυφλώνουν, φευγαλέα.

Ξεσπάει ανεμοθύελλα κι ο αγέρας
αγαπημένους παίρνει μακριά.
Μια πένθιμη πλεγμένη Αποκριά
το γαϊτανάκι ετούτης της ημέρας.

Οι απόντες την κυκλώνουν σαν Στεφάνι
ως στέκεται στη μέση, σ’ ένα δέντρο.
Η μνήμη, το χαμένο είναι κέντρο.
Εκείνος που αγαπάς πώς να πεθάνει;

Οι ώρες ψιθυρίζουν τ’ όνομά του.
Παντού και πάντα είν’ ωσεί παρών –
στον κύκλο των χαμένων ποιητών
κι οι σύντροφοι γερτοί στην αγκαλιά του.

Οι στίχοι – τα αγέννητα παιδιά τους –,
πειθήνια μένουν μέσα στο βιβλίο,
που γράφει για των φίλων τους το βίο,
τις σκέψεις τους ακόμα, τα όνειρά τους.

Το Κύμα του καιρού τους καταπίνει
κι ανάκατα τους φέρνει στην ακτή.
Πρόσωπα σε μυστήρια Τελετή
όσοι έφυγαν κι όσοι έχουν απομείνει.

———————————————–

Αναλαμπές τυφλώνουν, φευγαλέα.
Χιονίζει απέξω, χιόνι – σερπαντίνα,
σαν να ‘χει πέσει  μι’ απαλή κουρτίνα.
Μαζεύει τα γραπτά της – είν’ η αυλαία.

 

2 Responses to “Φευγαλέα – Μνήμη Αννας Περιστέρη”

  1. Ο/Η Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου λέει:

    Είναι αργά για να χαρεί η Αννούλα.
    Τον θαυμασμό, τον σεβασμό, την αγάπη που της οφείλαμε και που της έλειψαν τόσο.

    Είναι αργά για να φροντίσει τον Ηλία. Τη Μήνα. Την Αλεξάνδρα. Την Κική. Την Τούλα. Τη Σοφία. Τη Σεσίλ…

    Είναι αργά για να ρωτήσει η Αννούλα: «Πώς είσαι εσύ, πουλάκι μου;» Γιατί νοιαζόταν, αλλά και για ν’ αποφύγει τη δική σου ερώτηση. Έβρισκε την αρρώστια μια πελώρια αδιακρισία, τον πόνο ανούσιο, το παράπονο άσεμνο. Είναι αργά για ν’ αλλάξει γνώμη, να πει «αχ».

    Είναι αργά για να θυμώσει. Με κείνη την αδικία, με κείνη την αναλγησία, με κείνη την ανοησία. Με κείνη την ευτέλεια.

    Είναι αργά για να ριγήσει η Αννούλα με κείνο το ερωτικό φιλί, και ν’ απορήσει με κείνο κει τον τελευταίο ασπασμό.

    Αλλά για να κλάψουμε εμείς δεν είναι πια νωρίς.

    Σεσίλ Ι. Μ.

  2. Ο/Η Μαρία Γυπαράκη λέει:

    ΑΝΤΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΑΣΠΑΣΜΟΥ

    30 Μαίου 2011

    Χθες το βραδάκι ένας κοινός μας φίλος μου μίλησε για το τελευταίο ταξίδι της Άννας. Δεν ξέρω αν είναι νωρίς ή άργά για να κλαψω, μετά από τόσο καιρό σιωπής ούτε και να πω πια το ανόητο «Χαθήκαμε βρε παιδί μου»! Τώρα ένα είναι σίγουρο: Δεν πρόκειται να ξαναδώ την Άννα μπροστά στα χαρτιά της στο καφενείο της οδού Σκουφά. Seul je m’avise, & nul ne peut sçavoir, Si ce n’est moy, la peine que je porte… (Ronsard).

    Μαρία