Δεκεμβρίου 24th, 2010

26489_332765635307_643135307_4090998_4701320_n

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΟΥΦΗ

Κι όταν η μάνα του, του λέει: «Γιατί
δεν πας να παίξεις όπως τ’ άλλα τα παιδιά; »
« Βαριέμαι…» απαντάει αυτός σιγά
και τον περνούνε για ιδιότροπο πολύ.

Νίκος Χάγερ-Μπουφίδης
Παράκληση στο θεό για έναν μικρό καμπούρη

Στο διάλειμμά της πάντα μόνη. Ένα βιβλίο
στα χέρια της, μικρή να το ‘χει συντροφιά.
Κι ο δάσκαλος όλο να λέει μες το σχολείο:
«γιατί δεν παίζεις όπως τ’ άλλα τα παιδιά;»

Στην τάξη πάνω, τα κορίτσια συμμορία
έχουνε φτιάξει κι είναι όλα τους σκληρά.
Συλλέγουνε φακέλους γι’ αλληλογραφία
και αυτοκόλλητα ωραία, γυαλιστερά.

Καμία όμως δεν της δίνουν σημασία.
Πρώτο θρανίο – έν’ αγόρι ο διπλανός.
Η Κάτια, η Θάλεια, η Νικολέττα κι η Μαρία
δεν της μιλάνε, ούτ’ η Μίνα, η αρχηγός.

Παίζει ποδόσφαιρο και μπάσκετ με τ’ αγόρια.
Πιο εύκολο είναι – γιατί δεν μιλάν πολύ.
Έχουν κανόνες ορισμένους, έχουν όρια
και είν’ ακόμη – για τα μέτρα τους – ψηλή.

Κάποια φορά η Νικολέττα κι η Μαρία
την πλησιάζουν μ’ ενδιαφέρον, ξαφνικά.
Δήθεν ρωτούν κάτι για γλώσσα, ορθογραφία,
κοιτώντας έντονα, να δουν τι έχει στ’ αυτιά.

Ύστερα εκείνη, όλο τ’ απόγευμά της κλαίει.
Μα ο κόσμος έξω αδιάφορος, μακριά.
«’Εγραψα ένα ποίημα, διάβασε», μου λέει
κι έχ’ η φωνή της μια παράξενη χροιά.

Τη βλέπω τώρα στην παλιά φωτογραφία
και μ’ όλη μου τη θέρμη πάλι της μιλώ.
Οκτώ χρονών παιδάκι, λέγεται Σοφία.
Τριάντα χρόνια πίσω, ξέρω, ήμουν εγώ.

10 Responses to “Οκτώ χρονών παιδάκι, λέγεται Σοφία”

  1. Ο/Η σοφια τρ λέει:

    Σοφούλα μου καλά χριστούγεννα

    Τέτοιο ρατσισμό υπέστειν στο γυμνάσιο το πρόβλημα΄μου ήταν ότι δεν μπορούσα να προσαρμοστώ γιατί απο την τρίτη μέχρι την εκτη την έκανα σε δημοτικό σχολειο για παιδιά με ειδικές ανάγκες

    απο το γυμνάσιο στα βαθια παιδιά να μην σου μιλάνε, να σε φοβούνται και οι δάσκαλοι να σε αφήνουν σε μια γωνία .

  2. Ο/Η ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΤΕΛΟΣ λέει:

    ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΟΙΗΜΑ,ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΠΟΣΟ ΣΚΛΗΡΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΚΛΗΡΑ…ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ.

  3. Ο/Η Frezia λέει:

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΟΦΙΑ
    Το ξέρω αυτό το κοριτσάκι
    με άλο όνομα….
    Και έντεκα χρονών.

  4. Ο/Η Αντώνης Κασίτας λέει:

    Ναι όμως μετά από τριάντα χρόνια τι κάνει η Σοφία και τι κάνουν τα άλλα κακομαθημένα παιδάκια;

  5. Ο/Η habilis λέει:

    Xρόνια πολλά με δύναμη και με αλληλεγγύη !

  6. Ο/Η socrates1997 λέει:

    Πολύ συγκινητικο!!

  7. Ο/Η τζι λέει:

    Σαν εκπαιδευτικός είχα αρκετές φορές μαθητές δυσλεκτικούς, αυτιστικούς κ.λ.π. χωρίς να αντιμετωπίσω ανυπέρβλητα προβλήματα. Ομολογώ ότι θα μου φαινόταν δύσκολο να έχω μαθητή με προβλήματα ακοής μια που η μόνη ανταμοιβή μου για την παράσταση μέσα στην αίθουσα ήταν να «κρέμονται από το στόμα μου»

  8. Ο/Η admin λέει:

    Καλησπέρα αγαπητέ Τζι. Καταλαβαίνω βέβαια πολύ καλά τι λες. Είναι αλήθεια ότι όλοι οι ακούοντες είναι διστακτικοί – και δικαίως – όταν πρόκειται να συναναστραφούν με οποιονδήποτε τρόπο (φιλικό, εκπαιδευτικό, συγγενικό και φυσικά και ερωτικό! ) κάποιον με πρόβλημα ακοής. Θα έχουν πάντα την ανασφάλεια αν γίνονται κατανοητοί κι αυτό τους εμπιδίζει από τη συναναστροφή. Οπότε κι εγώ ασφαλώς δεν είμαι θυμωμένη με τα παιδιά που δεν ήξεραν και δεν μπορούσαν να διαχειριστούν σε τόσο μικρή ηλικία την δική μου περίπτωση. (το καταγράφω σαν παράπονο, αλλά χωρίς θυμό για τα παιδιά ή την άδικη μοίρα).
    Με τους δασκάλους μου πάλι, δεν είχα κανένα πρόβλημα ή σχεδόν (ένα δυο οδυνηρά περιστατικά θυμάμαι μόνο). Ισως επειδή ήμουν ένα εξαιρετικά μελετηρό και φιλότιμο παιδί – η αγάπη μου για το διάβασμα με οδήγησε στο να υπερκαλύψω τα όποια κενά δεν αντιλαμβανόμουν κατά την παράδοση του μαθήματος. Και τι άλλο να έκανα από το να διαβάζω, αφού δεν με πολυπαίζανε ;-)

  9. Ο/Η Σωτήρης λέει:

    Ένα θερμό ευχαριστώ για την απλότητα και τον δυναμισμό που έχεις στο λόγο. Η προσωπική σου περιγραφή σε συνδυασμό με την πραγματικότητα που παρατηρώ με συγκινούν βαθιά…