Δεκεμβρίου 22nd, 2010

Kωστής Π. Παναγιώτου –  (άτιτλο)

στη Σοφία Κολοτούρου

Λίγοι θαρθούν απόψε να με κλάψουν…
   Κι ως την αυγή κανείς τους δε θα μείνει…
   Θα διερωτώνται φεύγοντας, κυάνιο η στρυχνίνη;
   Κι από το νου, πριν σκορπιστούν, γοργά θα με ξεγράψουν…
 
 
   Αδιάφορα θα τους κοιτώ με διεσταλμένες κόρες
   κι ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη μου θ΄ανθίζει…
   Μα θάχω φύγει προ πολλού για εν΄άλλο μετερίζι,
   απ΄όπου λένε σου μετρούν ανάλαφρες οι ώρες…
 
   
   Και θα πετώ πιά λέφτερος στα ιλιγγιώδη ύψη
   δίχως οι έγνοιες να χτυπούν τις θύρες της νυχτιάς μου…
   Μόνον εσύ θα τυραννάς τα βάθη της καρδιάς μου
   χιμαιρική μου ανάμνηση κι αμέτρητή μου θλίψη…  

 

ΚΥΑΝΙΟ Η ΣΤΡΥΧΙΝΗ;

στον Κωστή Π. Παναγιώτου

«Είναι, λοιπόν, κυάνιο, χωρίς αμφιβολία»,
λακωνικά μας δήλωσε ο ιατροδικαστής.
«Κρίμα, εκλεκτός συνάδερφος, χρόνια διευθυντής,
μία ζωή περάσαμε μες τα νοσοκομεία…» 

« Ο ακτινολόγος ήτανε; Ο γιος του Παναγιώτου;
Είχαν μια λόξα, γράφανε: κι οι δυο τους ποιητές.
Ελεγε κι ο πατέρας του, για τις πικρές βροχές,
τον Καββαδία κρύβοντας μες το προσκέφαλό του».

« Θυμάμαι κάτι έγραφε, για τις οκτάωρες βάρδιες
κι ακόμη για στρεπτόκοκκους, που θέριζαν σωρό,
για τους γιατρούς, που κουβαλάνε πάντα ένα σταυρό,
για μαύρες σκέψεις ματαιωμένες, τόσο άδειες…»

« Ας μην το ρίξουμε κι εμείς μες τη φιλοσοφία –
δεν βλέπεις τι παθαίνουνε τα ευαίσθητα μυαλά;  
Να τρως, να πίνεις, να γλεντάς – και να περνάς καλά.»
Μα τους αποχαιρέτησες, Κωστή, με ειρωνία.

 

Για την ιστορία: Με τον κύριο Κωστή Π. Παναγιώτου, γιατρό ακτινολόγο, διευθυντή τμήματος υπερήχων ΝΙΜΙΤΣ, επικοινωνήσαμε εξ αιτίας των αφιερωμάτων που έχω κάνει στην ποίηση του πατέρα του. Ο πατέρας του, Πάνος Π. Παναγιώτου, Καθηγητής Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Παν/μίου Αθηνών και προσωπικός φίλος του Νίκου Καββαδία εξέδωσε το 1990 μία ποιητική συλλογή, με τίτλο: Πικρή Βροχή (εκδ. Λιβάνη). Απεβίωσε το 1994. Εγώ, χωρίς να γνωρίζω πολλά για τον Π. Π. Παναγιώτου, εντόπισα την αφιέρωση στον «Κόλλια Καββαδία», και στη συνέχεια, ανατρέχοντας στο πολύ γνωστότερο «Πούσι» του Καββαδία, εντόπισα στο Campay’s Water (Τη νύχτα σου ’πα στο καμπούνι μια ιστορία…), την αφιέρωση στον Π. Π. Παναγιώτου. Με βάση τις αλληλοαφιερώσεις έγραψα ένα άρθρο στο λογοτεχνικό περιοδικό Οροπέδιο που μπορείτε να το διαβάσετε εδώ 

Ποιήματα του Π. Π. Παναγιώτου θα βρείτε και στα αφιερώματα που του έχω κάνει εδώ  κι εδώ

Πριν από λίγες μέρες με εντόπισε ο κύριος Κωστής Παναγιώτου, και αφού πρώτα με ευχαρίστησε για τα αφιερώματα αυτά, στη συνέχεια μου αποκάλυψε ότι και ο ίδιος γράφει. Εχει μάλιστα εκδώσει το βιβλίο Στυφοί Λεμονανθοί, που είναι επιγράμματα φιλοσοφικού περιεχομένου, που δηλώνουν τις προσωπικές του απόψεις για τη ζωή.

 Επίσης, καλλιτεργεί την ποίηση από παιδί και είχε την ευγενή καλωσύνη να μου αφιερώσει ένα από τα ποιήματά του. Πιστή στην προσφιλή μου τακτική των ανταπαντήσεων, δεν μπορούσα παρά να μπω στον πειρασμό να το συνεχίσω και έτσι προέκυψαν το ποίημα και η ανταπάντηση που διαβάσατε παραπάνω. (Ο τελικός στίχος παραπέμπει στο: αποχαιρέτησες, Ηλία, με ειρωνία/ την ειδικότητα, το σκυλολόι, την αγωνία… του Π. Π. Παναγιώτου).

Ο κύριος Κ. Π. Παναγιώτου μου έδωσε σήμερα την άδεια να δημοσιεύσω τα δύο ποιήματα κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, έχουμε ήδη επαναλάβει την ιστορία… Γιατί η ποίηση υπάρχει έξω από μας και πέρα από μας, και θα συνεχίζει όσο υπάρχουν άνθρωποι.