Δεκεμβρίου 21st, 2010

ΜΕΙΖΟΝΕΣ ΚΑΙ ΕΛΑΣΣΟΝΕΣ

Την ποίηση αγαπώ, των ελασσόνων
κι η ποιητική κοινότητα το ξέρει.
Γυμνάσματα επιλέγω, του Σεφέρη,
- αθάνατα σαν έπη των αιώνων.
Μεθάω με τις μπαλάντες του Βιγιόν.

Μες τον Φιλύρα ψάχνω, παραφρόνων
- της σύφιλης – τις σκέψεις. Μου προσφέρει
γαλήνη σ’ ουρανό το πεφταστέρι
στου Γκάτσου τα τραγούδια – οψίμων χρόνων -
κι εύρος ο Καββαδίας, των θαλασσών.

Τον Μάη στη Χαλκίδα ίχνη απογόνων
Σκαρίμπα αναζητώ το μεσημέρι.
Μες την Πεντέλη βρίσκω, καλοκαίρι,
σημάδια του Κοτζιούλα σ’ επιγόνων
σπαράγματα – του βίου κρυφών ωρών.

Κι απ’ άλλους; Κάτι λίγα, ήπιων τόνων –
που πνέει του μεσοπόλεμου τ’ αγέρι,
τo Λόγο καλλιεργώντας άξιο χέρι.
Στη δίνη τους βυθίστηκαν, των πόνων,
ματώσαν τις σελίδες των γραπτών.

Και ψάχνω μες τους στίχους τους και μόνον,
των φίλων που ‘χουν τόσο υποφέρει,
τη μέθεξη που η ποίηση θα μου φέρει.
Οι ελάσσονές μου είναι, των συγχρόνων
που μείζονες τους λέω – των ποιητών.

 

ΣΧΟΛΙΑ
1) Μανόλης Αναγνωστάκης, Ανθολογία: «Η Χαμηλή Φωνή, τα λυρικά μιας περασμένης εποχής στους παλιούς ρυθμούς». (Εκδ. Νεφέλη 1990 ). Συμπεριλαμβάνονται ποιήματα των: Κοτζιούλα, Σκαρίμπα, Καββαδία, Φιλύρα.

2) Για τον Γκάτσο οι περισσότεροι θεωρούν πως «πρόδωσε το ταλέντο του» γράφοντας στίχους τραγουδιών, αντί να συνεχίσει την ποιητική παράδοση μετά την Αμοργό (τη μοναδική ποιητική συλλογή που εξέδωσε).  

3) Τα τετράδια Γυμνασμάτων, (ειδικά το εκδοθέν μετά τον θάνατό του Β) του Σεφέρη έχουν αντιμετωπιστεί κυρίως ως παιχνιώδεις ασκήσεις. Μάλιστα ο ίδιος ήθελε να εκδώσει το Τετράδιο Β όσο ζούσε, αλλά φοβήθηκε πως θα αντιμετωπιστούν ως «πάρεργα» και «ρετάλια». Κατά την άποψή μου όμως, ειδικά το παρακάτω απόσπασμα εκφράζει απόλυτα την εποχή μας κι ας γράφτηκε κάπου 40-50 χρόνια πριν:

“…Ζωή μας είναι πάντα ο αποχωρισμός
και η πιο δύσκολη παρουσία.
Τώρα σε ξανασυλλογίζουμαι εδώ ,
στην πολυπλόκαμη μητρόπολη.
Όλα τηλεόραση.
Δύσκολα αγγίζεις κάτι από κοντά.
Μέσα στη ζέστη της ηλεκτρικής νύχτας,
σε μιαν αρράγιστη μοναξιά βυθού,
οι φωταγωγημένοι ουρανοξύστες
δείχνουν τα τζάμια τους γυαλιστερά….”

 4) Ο Βιγιόν αναφέρεται κυρίως ως: ρομαντικός τροβαδούρος του Μεσαίωνα, με ελαφρώς απαξιωτικό τρόπο.

Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος… Κατά τη γνώμη μου είναι απαραίτητο να γίνει μια επανεξέταση των κριτηρίων περί των «μειζόνων» και των «ελασσόνων», καθώς η εποχή μας, με τις κοινωνικές μεταβολές της, δεν προσφέρεται για έπη και υψηλούς τόνους, παρά για πιο χαμηλόφωνη – πλην ουσιαστική ποίηση των μικρών καθημερινών πραγμάτων.

 Ασφαλώς έχουμε και σήμερα πολέμους και τρομοκρατία, πλην όμως δεν έχουμε μάχες σώμα με σώμα, αλλά κυρίως ψυχολογική και οικονομική βία. Αρα και η ποίησή μας πρέπει να προσαρμοστεί αναλόγως. Είναι εξίσου αστείο να μιλάμε σήμερα για άνθη και κρινολίνα, όσο και να εκθειάζουμε τα κατορθώματα στα πεδία των μαχών.

Εξάλλου τα πεδία των σημερινών μαχών είναι οι πλατείες, από το Σύνταγμα ως την Ομόνοια, τον Αγιο Παντελεήμονα και την πλατεία Αττικής, και η βία έχει πρόσωπο και όνομα, πχ: Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Κωνσταντίνα Κούνεβα. Αυτοί είναι οι σημερινοί «μικροί» ήρωες και ηρωίδες μας, γι’ αυτούς οφείλουμε να γράφουμε.

 

2 Responses to “Αθάνατα, σαν έπη των αιώνων”

  1. Ο/Η habilis λέει:

    Εκανα μια βόλτα στο blog σου.
    Ενδιαφέρον !!!

  2. Ο/Η ΠΠ λέει:

    Πολύ ωραίο.