Αυγούστου 29th, 2010

Από το βιβλίο: ο πολιτικός Νίκος Καββαδίας, του Φίλιππου Φιλίππου, εκδόσεις Αγρα:

[Ο Καββαδίας] Από τους ποιητές  λάτρευε τον Καρυωτάκη, για χάρη του είχε τσακωθεί με τον Σεφέρη, ο οποίος περιφρονούσε τον αυτόχειρα της Πρέβεζας. Τον συγκινούσαν ακόμα ο Δροσίνης, ο Πολέμης και ο Παπαντωνίου. Είχε προσκολληθεί στους παλιούς ποιητές που έγραφαν έμμετρους στίχους, και δεν άντεχε τους νεότερους, εκτός ίσως από τον Μανόλη Αναγνωστάκη και κάποιους άλλους.

Διάβασα σήμερα το παραπάνω απόσπασμα στο βιβλίο που προανέφερα, και για μένα είναι κάτι παραπάνω από εμφανές: Το Παμπάλαιο Νερό ποτέ δεν έπαψε να κυλάει, και καλώς ρίξαμε τους νέους ήχους εδώ, από το 1980 και έπειτα (κάποια στιγμή πρέπει να επανεξετάσουμε και τις δεκαετίες 1950-1980 και σίγουρα θα βρούμε ενδιαφέροντα ποιήματα κι εκεί).

Οσο για την προτίμηση του Αναγνωστάκη από τον Kαββαδία, γίνεται εμφανής αν τη συνεξετάσουμε με το άλλο πρόσωπο του Αναγνωστάκη, τον Μανούσο Φάσση (βλέπε χθεσινό άρθρο μου στον Δρόμο της Αριστεράς, θα αναρτηθεί σε λίγες μέρες στο ίντερνετ και αφιέρωμα στον Μανούσο Φάσση στο Παμπάλαιο νερό -εδώ: πατήστε Μανούσος Φάσσης http://pampalaionero.wordpress.com/

Ο στίχος: «…Συνοδοιπόροι ναι, μαζί κινήσαμε…» ανήκει στoν Γεώργιο Δροσίνη και τον είχε αφιερώσει στον Παλαμά.

Στον Δρόμο της Αριστεράς θα βρείτε και τα παρακάτω άρθρα μου, μερικά από τα οποία αφορούν παλιούς μισολησμονημένους σήμερα, που έγραψαν κυρίως σε έμμετρο, όπως ο Αχθος Αρούρης (Νίκος Σαραντάκος) και ο Γιώργος Κοτζιούλας.

Σελίδα εφημερίδας εδώ: http://www.e-dromos.gr

και τα δικά μου εδώ

* Να σημειώσω εδώ ότι σήμερα μόλις έμαθα τεκμηριωμένα (διαβάζοντας αυτό το βιβλίο) αυτό που υποψιαζόμουν, δηλαδή ότι ο Καββαδίας λάτρευε τον Καρυωτάκη. Αρα, δεν είναι καθόλου άτοπο που έβαλα και τον Καββαδία (αν και νεότερος) να ακολουθεί την πομπή στην Πρέβεζα, στην μπαλάντα που έγραψα πριν από ένα μήνα, εδώ: http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/1141. Εξάλλου, ο Καββαδίας ήταν ήδη 18 ετών όταν αυτοκτόνησε ο Καρυωτάκης. Διότι οι εκλεκτικές συγγένειες στην ποίηση (αλλιώς: συνοδοιπορία) πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν, σε πείσμα όσων θεωρούν ότι το ένα ρεύμα ή το άλλο ξεπεράστηκε.