Αυγούστου 23rd, 2010

Με βάση τα όσα συζητάμε περί «γυναικείας γλώσσας» στο ιστολόγιο του φίλου Νίκου Σαραντάκου, εδώ:  http://sarantakos.wordpress.com/2010/08/18/nana/ και σε συνάρτηση με την προηγούμενη ανάρτηση περί της ποίησης των γυναικών, ας δούμε και κάτι παλιό, αλλά αγαπημένο από το περιοδικό Βακχικόν, που δημοσίευσα πέρσι εδώ: http://www.vakxikon.gr/content/view/297/550/lang,el/

ΛΕΞΙΛΑΓΝΕΙΑ VS ΛΑΓΝΕΙΑ

Ποιητές και λογοτέχνες από αιώνες
αρέσκονται να παίζουν με τις λέξεις.
Γυναίκα αν είσαι, πρόσεξε μην μπλέξεις:
θεσπίστηκαν τ’ αρσενικού οι κανόνες.

Είν’ εύκολη η σειρά όπως πηγαίνει:
σου γράφουν κάτι και σ’ αποπλανούνε,
σου παίρνουν το μυαλό και στο γαμούνε.
Στήνουν καρτέρι, να ΄ρθεις, αναμμένη

για να τους πεις: “Ποιητή, το κείμενό σας…
Το διάβαζα και μ’ έχει συνεπάρει…
- προσέξατε τη νύχτα; Το φεγγάρι;
Θαρρώ πως μ’ έλκει κιόλας το μυαλό σας…”

Χαμογελούν εκείνοι ( εάν γουστάρουν –
κώλο, βυζιά, κοιτάνε, ηλικία )
“…Ω! τι ευγενική κι ωραία κυρία…”
- ενώ το γύρω χώρο τον σκανάρουν…

Αχ, είν’ απλό το κόλπο: στο κρεβάτι,
μπορεί να πέσουν πριν τελειώσει η νύχτα
( σε παίρνει, εδώ, μεγάλε, τώρα ρίχτα,
χρειάζεται η κυρία έν’ αναβάτη…)

Κι ο ποιητής, περνάει στη λαγνεία –
χορτάτος φεύγει πριν να ξημερώσει
( αφού το θηλυκό έχει πια ημερώσει )
κι αφήνεται, στης μέρας την ανία…

“ Θα σου τηλεφωνήσω, αγαπούλα ” –
ψελλίζει (με το ζόρι), “ απόψε ίσως.…”
Και φεύγει, μ’ αηδία και με μίσος…
( τι μπάζο…φάε τώρα μια σκατούλα…)

Απλό το κόλπο, για όποιον έχει μάθει
λιγάκι τη ζωή και τους ανθρώπους.
Ίδιο, σ’ όλα τα μήκη και τους τόπους –
κοινές οι προσδοκίες και τα λάθη.

Μ’ αν είναι ο ποιητής όμως γυναίκα;
Α! θα εξυμνεί τη δίνη των ερώτων…
Παθητικά…των στεναγμών των πρώτων…
Γονατιστή, στραμμένη προς τη Μέκκα.

“ Το σώμα μου” θα λέει, “σου παραδίδω ,
Κύριέ μου, Ποιητή μου, στον Αιώνα…”
Τι Πάνσεπτη, τι Άμωμος εικόνα…
( Το φύλο μου – τι λέτε; Το προδίδω; )


2 Responses to “Μ’ αν είναι ο ποιητής όμως γυναίκα;”

  1. Σε τούτο το αριστούργημα που διάβασα
    πήγα ν’ αφήσω σχόλιο ποιητικό
    είπα -μετά- μην παρεξηγηθώ
    (λόγω του φύλου μου, που τάχει κάνει θάλασσα),

    κι έτσι την ευαρέσκεια μου θα εκφράσω
    χωρίς τις τζιριτζάντζουλες που σκόπευα
    (τους στίχους που αυτάρεσκα θα θώπευα)
    -ελπίζοντας και άλλα να διαβάσω…

  2. Ο/Η Velvet2 λέει:

    Ώστε οι ποιητές σκαναρουν την Κυρια
    Και στο τέλος περνάνε στην λαγνεία
    Κι εγώ που πίστευα ότι ήταν κάτι τύποι
    καταθλιπτικοί εντελώς ανέραστοι

    Κυρία Κολοτούρου
    Χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω εδώ
    Καλό βράδυ

    Velvet2