Αυγούστου 13th, 2010

 

 

ΠΑΡΗΧΗΣΗ ΤΟΥ ΠΙ *

Ωστόσο, δεν χρειάζεται ο ήχος –
ο στίχος στο μυαλό για ν’ ακουστεί.
(να περιγράψω, να τους πω τι, δίχως
παράξενο σε  κ ε ί ν ο υ ς  να φανεί; )

Μου λεν για μετρική και παρηχήσεις –
με γράμμα ποιο; Ας πάρουμε το πι:
Παπάκι πάει στην ποταμιά – ποιήσεις
για τα παιδιά: γιατί παπά παχύ…;

Α, πόσο βαρετή η συζήτησή τους –
( δεν γεύονται τον έρωτα οι κουφοί ;! )
Εντάξει. Ως εκεί η αντίληψή τους.
Σε ποιόν -και πως- να πω; ( Παρήχηση του πι…)

Δεν είν’ ο κόσμος πέντε αισθήσεις μόνο,
δεν είναι ό,τι γεύεσαι κι ακούς,
ό,τι είδες, έπιασες και μύρισες στο χρόνο.
Δεν είναι. Μυστικούς έχει παλμούς.

Δεν είν’ η ποίηση  έ ξ ω  απ’ τον καθένα,
μέσα μας είναι κι ολοκάθαρ’ αντηχεί.
Γράψε ό,τι θες – μα εγώ με ένα στίχο μου, ένα!
Θα σου διδάξω:  π α ρ η χ ο ύ ν ε  κι οι κουφοί.

13/8/2010


* Π.Π.Π. = Ποίηση, Ποιητές, Ποιήματα ή Παπάκι Πάει στην Ποταμιά