ΣΤΑΔΙΟΥ 23

Τα ψέματα τελειώνουν…  Οι αγελάδες,
πια θα ‘ναι ισχνές – κι οι Φαραώ
“διαίρει και βασίλευε” μες το λαό:
ματοβαμμένες πάλι δυο Ελλάδες.

Κι όπως θ’ ανηφορίζει στη Σταδίου,
στο ξέσπασμα του πλήθους, στην πορεία,
πάντα ο καπνός θα δείχνει εικοσιτρία:
νέο πεδίο μάχης Εμφυλίου.

- Σταθείτε λίγο!… Άλλος είν’ ο εχθρός μας -
δεν ωφελεί ν’ αφανιστούμε μέχρι ενός,
για να περάσει Αμερικάνος, Γερμανός,
να διαφύγει ο εγκληματίας πολιτικός μας.

- Όχι μολότωφ στον υπάλληλο, όχι!
Στ’ αφεντικά τους, την εργοδοσία,
τους βουλευτές, τους υπουργούς, την εξουσία –
σ’ όποιον το χρήμα τ’ άρπαξε και το ‘χει.

- Να μείνετ’ ενωμένοι αυτές τις μέρες:
Συνταξιούχοι, αδικημένοι, μισθωτοί,
ακούστε λίγο τη φωνή του ποιητή –
τι θέλει κι ο άγιος καμιά φορά φοβέρες.

Λαέ σε σώμα συγκροτήσου: η δύναμή σου,
μέσα απ’ το ίντερνετ, για πρώτη ίσως φορά,
μπορεί στο δρόμο να σε βγάλει, μαζικά -
για ν’ ακουστεί επιτέλους η φωνή σου.

Οργίσου!

Οργίσου, αλλ’ όχι με κυνήγι μαγισσών.
Στη βία δεν απαντούμε με τη βία –
με του Ρομπέν τον τρόπο, των Δασών,
ανακατανομή ζητάμε, των δασμών,
για να επιβιώσει η κοινωνία.

- Όχι μολότωφ στον υπάλληλο, όχι -
σ’ όποιον το χρήμα τ’ άρπαξε και το ‘χει.

 

(Δεν μπορούσα να βρω πιο ταιριαστή εικόνα από το -γνωστό πλέον- σκίτσο του Δερβενιώτη)http://derveniotis.wordpress.com/

 

 

 

This entry was posted on Σάββατο, Μαΐου 8th, 2010 at 20:45 and is filed under Δικά μου, Ποιήματα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.