Οκτωβρίου 22nd, 2017

Inequality and injustice concept

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ

Στον κόσμο ήττες, πόλεμος και νίκη –
το φύλλο μας καμμένο, εξ αρχής.
Στη μοιρασιά μας γέλασαν, τι φρίκη!
και είμαστε χαμένοι, εκ γενετής.
Και συμμετέχουμε, στης φύσης το καπρίτσιο
κι οι ανέμοι όλοι μας τραβούν απ’ το μανίκι,
καθώς μαχόμαστε από πείσμα κι από βίτσιο.
Θέλησα μόνο έναν κόσμο, να μου ανήκει.

Στον κόσμο ήττα, πόλεμος κι αγώνας
και γεννηθήκαμε χωρίς φτερά.
Παλεύουμε, μα όλοι κατά μόνας.
Δεν βρίσκουμε μια ελάχιστη χαρά.
Και συμμετέχουμε, στης φύσης το καψόνι
και γύρω γύρω μας κοπάδι άγριοι λύκοι -
το δρόμο μου έφραξε και με περικυκλώνει.
Θέλησα μόνο έναν κόσμο, να μου ανήκει.

Στον κόσμο ήττα, πόλεμος και γέλιο.
Στα μούτρα μας γελάνε οι Δυνατοί
κραδαίνοντας, ως σύγχρονο Ευαγγέλιο
το πόρισμα απ’ τη Γενετική.
Και συμμετέχουμε, στης Φύσης το DNA.
Αρμόδιοι χίλιοι βεβαιώνουν αν προσήκει
και φέτος πάλι να χριστούμε ως τελευταίοι.
Θέλησα μόνο έναν κόσμο, να μου ανήκει.

Στον κόσμο ήττα, πόλεμος ολοένα.
Στη Θεία μας είπαν να ελπίζουμε τη Δίκη.
Δεν βρήκα, ψάχνοντας, μια θέση και για μένα.
Έχτισα τότε έναν κόσμο, να μου ανήκει.

29/9/2017

0
Σεπτεμβρίου 29th, 2017

S. Dali - Christ-of Saint John of the Cross -1951

Βδομάδα πέρασε και ήρθε η Μεγάλη
πάνω σου γράφεται ανεξίτηλα ιστορία
σέρνεις σταυρό να πληρωθεί μια αμαρτία
οι εφιάλτες μας σε σφίγγουν σαν αγκάλη.

Παιδί ακόμα μα σε ζώσαν τα σπαθιά τους
χίλιοι στρατοί κορφολογάνε στο κορμί σου
τα πλήθη έξω προεξοφλούνε την ποινή σου
να πνίξουν μέσα σου ζητάν τα κρίματά τους.

Ο Γολγοθάς σου σε καλεί από την γέννα
-ήταν ολόγιομο σαν αίμα το φεγγάρι-
η Μοίρα σου έγραψε και δάκρυσε η πένα

καθώς ο θάνατος δεν σου ’δωσε την χάρη.
Χαράματα έσβησες αθόρυβα σαν χάδι
μέσα μας πέρασες σαν λάμψη στο σκοτάδι.


* στη φωτό ο Εσταυρωμένος του Νταλί

0
Αυγούστου 28th, 2017

1

ΚΛΕΙΣΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

Η θάλασσα είναι, λες, ελευθερία
μα γύρω σου οι ορίζοντες κλειστοί
Τάσος Ρούσσος, Το πλοίο φάντασμα

Οι ορίζοντες κλειστοί. Και πάντα η τύχη
- εκείνη που δεν είναι πουθενά -
ορίζει τη ζωή σου. Μη σου τύχει !
Ανάδρομοι οι πλανήτες σου ξανά.

Οι ορίζοντες κλειστοί. Ολοένα απλώνει
ο φόβος – ένας βρόγχος και θηλιά.
Πυκνώνουν όλα, χάνονται στη σκόνη,
διαλύεται κι η μέρα στη νυχτιά.

Οι ορίζοντες κλειστοί. Της νύχτας ίσκιοι
μακραίνουνε, σαν βήματ’ ορφανά.
Ο τρόμος που σε ζύγωνε σε βρίσκει
σε πνίγει – κι είναι χρόνια τώρα εφτά.

Οι ορίζοντες κλειστοί. Μα πότε κλείσαν
- παράδεισοι σε διώξαν μακριά
ω, Έλληνα – και έκπτωτο σ’ αφήσαν
ματαίως να ψάχνεις την Ελευθεριά.

28/8/2017

0
Ιουλίου 22nd, 2017

aerides

ΑΕΡΗΔΕΣ

Δυο αιώνες τριγυρνάω στην Αιόλου,
και πάντα καταλήγω στους Αέρηδες.
Περιστρεφόμενος Δερβίσης, του διαβόλου
μες των Μεγάλων των Δυνάμεων τις έριδες.
Όστρια, Σιρόκος, Τραμουντάνα και Γαρμπής –
ποιος  τα ηνία κρατάει μιας ζωής;

Δυο αιώνες Βαυαροί και Αγγλογάλλοι
μας δέσαν και μας πάνε με τον άνεμο
και μ’ άλλα ονόματα έρχονται και πάλι,
λιμάνι ένα δεν βρίσκουμε, απάνεμο.
Όστρια, Σιρόκος, Τραμουντάνα και Γαρμπής –
ζήτημα πάντα Εγγύς Ανατολής.

Δυο αιώνες μ’ έχει κόψει η Σταδίου
στη μέση και δεν φτάνω στην Ακρόπολη.
Μεσολαβούν οι μνήμες Βυζαντίου
κι η Δύση που μας παίζει στη Μονόπολη.
Όστρια, Σιρόκος, Τραμουντάνα και Γαρμπής –
ταυτότητα χαμένη,  που ζητείς.

24/7/2017

0
Ιουνίου 25th, 2017

Το σονέτο του φόβου


Ταξίδεψα στων αστεριών τις σκοτεινές τους τρύπες
με μια γαλέρα σιωπηλή και τσούρμο σαλεμένους
και στα κατάρτια είχα σφιχτά τους φόβους μου δεμένους
καθώς ξανοίγαμε βαθιά σ΄ ανύπαρκτους πλανήτες

Πολλές φορές  χαθήκαμε κι άλλες πολλές  χανόμουν
σε καταιγίδες, καταχνιές και θάμπωμα στα μάτια
απάγκιαζα στ’ απύθμενα τα χάη,  στα κομμάτια
ψυχών απ’  τα ναυάγια και πάνω τους σωζόμουν.

Κάθε φορά που επέστρεφα αποζητούσα να βρω
τη λησμονιά να την γευτώ και να την ψηλαφίσω
να ψάξω μέσα να κρυφτώ βαθιά της να γλιστρήσω

να κολυμπήσω στο πνιχτό σκοτάδι της το μαύρο
και κει να λύσω το κορμί τους φόβους μου να αφήσω
να τρέχουν να λυσσομανούν σ΄ ένα κεφάλι άδειο.


Εικόνα: Stellar map in copper, Andrey Bogoslowsky

0
Ιουνίου 18th, 2017

1

Η ΙΣΟΠΑΛΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Του πατέρα


Όλη η ζωή του, μια παρτίδα σκάκι
και λίγο πριν πεθάνει – ισοπαλία
έγραφε το κομπιούτερ. Σε λιγάκι…
πέρασε απλά προς την ανυπαρξία.

Και μ’ έμαθε και παίξαμε παρτίδες,
πολλές – νικούσε εκείνος στην αρχή
(οι λεπτεπίλεπτες δεν ξέραν δεσποινίδες
- μα ούτε κι εγώ – πως παίζετ’ η ζωή…)

Μετά όμως είχα μάθει τις κινήσεις,
τ’ ανοίγματα, τη σκέψη του από πριν -
περίμενα: “πατέρα, δεν θα κλείσεις
την άμυνά σου; – για φυλάξου, μην…”

(…μην σε νικήσω…) πάντοτε σκεφτόμουν –
μα ήταν νωρίς, και κέρδιζε ολοένα.
Έπεφταν τα κομμάτια… και φοβόμουν
μαζί μ’ αυτά πως θα ’χανα κι εμένα.

Κι αργότερα, του πήρα ισοπαλία.
Έλεγε: “μόνοι αξίζουν οι γιατροί” -
κι αντί άλλα να γυρέψω εγώ πτυχία,
ολόισια πήγα στην Ιατρική.

“Να βγάλω να σου δώσω την καρδιά μου”
μου είπε, “σ’ αγαπώ” – πρώτη φορά -
σαν πέρασα όλα τα μαθήματά μου
(κι Ανατομία), λίγο πριν τα δεκαεννιά.

Με το πτυχίο πια είχα ισοφαρίσει:
“τώρα είμαστε συνάδερφοι, γιατροί”.
Τον μελετούσα ακόμη – εν κινήσει
σαν πιόνι, που βασίλισσα θα βγει.

Δειλά, άρχισα να κάνω τα δικά μου –
παντρεύτηκα, με άντρα στα καράβια
κι έβγαλα σε βιβλίο τα ποιήματά μου –
και μ’ άφηνε, σχεδόν με κάποια ευλάβεια,

παρτίδες να κερδίζω (ή έτσι θαρρούσα),
γιατί ήξερε πως ήδη είχε κινήσει
γι’ αλλού, και τζάμπα πια τον πολεμούσα.
Το έργο της είχε αναλάβει η φύση.

Τη μέρα διάλεξε, ακριβώς των γενεθλίων
(ναι, των δικών μου), για την τελευταία
που παίξαμε παρτίδα – των αθλίων
κινήσεων, που γνωρίζαμε τι ωραία:

Με την αδύναμη πνοή του, το κεράκι
της τούρτας μου έσβησε, στ’ αλήθεια, νοερά –
κι έγινα πάλι, πάντα, κοριτσάκι,
αλλά η παρτίδα ανόητη έμοιαζε πια.


0
Ιουνίου 7th, 2017

12

ΘΝΗΣΙΓΕΝΕΙΣ

Θνησιγενείς – όποιος μας σπούδασε το ξέρει.
Δυο αιώνες, σαν σεπτό προτεκτοράτο.
Δυο αιώνες, μες της άβυσσος τον πάτο,
σαν μαριονέτα, που κινεί αλλότριο χέρι.

Θνησιγενείς – κι εμείς με τη γραφή μας.
Ματαίως ανακυκλώνουμε τους στίχους,
ματαίως – αντικρίζουμε όλο τοίχους,
αιμάτινη κι ας είν’ η υπογραφή μας.

Θνησιγενείς – ιθαγενείς και πρόσφυγες και ξένοι.
Της Ιστορίας ειρωνικό το χωνευτήρι.
Της Ιστορίας τα υλικά, στο εργαστήρι,
σε μίγμα εκρηκτικό, που μας προσμένει.

Θνησιγενείς. Θνησιγενείς μες τους θανάτους,
που κάθε μέρα κάποιος λίγο θα πεθάνει.
Που κάθε μέρα είν’ ακάνθινο στεφάνι
κι ένας Σταυρός, ψηλά στο Γολγοθά τους.

Θνησιγενείς, θνησιγενείς, θνησιγενείς σαν ίσκιοι.
Κι εγώ ακούω τους θορύβους των βημάτων.
Κι εγώ ακούω τα ίχνη των θανάτων.
Της Ιστορίας το βέλος, που με βρίσκει.

31/5/2017

0
Ιουνίου 6th, 2017

Η Σοφία Κολοτούρου,

ποιήτρια και πεζογράφος,

ιατρός και ακτιβίστρια για τα προβλήματα της κώφωσης,

μαζί με τον σύζυγό της, ποιητή Νίκο Γεωργόπουλο,

την Τετάρτη 7 Ιουνίου 2017 στις 4-5 μ.μ. στο «Βιβλιοραφείο»,

μία εκπομπή του Ηλία Μέλιου για τα βιβλία και τους αναγνώστες

στον διαδικτυακό ρ/σ portokaliradio.gr.

ραδι2017

0
Ιουνίου 4th, 2017

1

ΜΕΛΑΙΝΑ ΧΟΛΗ

Παλιέ μου φίλε Κάρολε, τι λένε;
Πολύ τις αναλύσεις διασκεδάζω
που γράψαν οι φιλόλογοι. Διαβάζω.
Τις σκίζω, στα σκουπίδια τις πετώ.

Τι ξέρουν, Σαρλ. Δεν ξέρουν και δεν φταίνε.
Εκείνοι μελετούν, εγώ βιώνω
την μοναξιά ολοκάθαρα, τον πόνο.
Γνωρίζω το δικό σου μυστικό.

Περιηγητής, flâneur μες το Παρίσι.
Μονάχος, με το πλήθος ως μανδύα
ν’ αναζητείς μια κάποια αστυμαγεία.
Μισάνθρωπος, με μισογυνισμό.

Η μοίρα σου, Μπωντλαίρ, στο είχεν ορίσει
και στ’ όπιο όλο κατέφευγες, στη ζάλη.
Το spleen να ξεπεράσεις, σ’ όποια αγκάλη
μ’ αφόρητο, βαρύ ναρκισσισμό.

4/6/2017

2
Απριλίου 2nd, 2017

Η Σοφία Κολοτούρου έκανε ομιλία στις σχολές ΑΚΤΟ στις 30/3/2017

ΑΚΤΟ2

0