Η Σοφία Κολοτούρου την Τρίτη 15 Μαΐου θα βρίσκεται στο ΑΤΕΙ Πατρών, Τμήμα Λογοθεραπείας στις 7 το απόγευμα.
Θα εκφωνήσει ομιλία και θα συνομιλήσει με τους σπουδαστές που παρακολουθούν το μάθημα του Δ εξαμήνου ‘Αποκαταστατική Ακοολογία’ .
Ευχαριστούμε το λογοθεραπευτή/ φιλόλογο κ. Σπηλιόπουλο Γεώργιο για την ευγενική πρόσκληση.
Χαμοπρίγκηπες
Το παραμύθι σου αρχινά στα χαμηλά
σε σημαδέψαν απ’ την γέννα με κατάρα
να ζητιανεύεις στης ζωής τα σκοτεινά
υγρά σοκάκια, μ’ ανεκπλήρωτη λαχτάρα.
Άδειο φορτίο σε αποβάθρες λησμονιάς
ένα κουβάρι το κορμί σου ξεχασμένο,
θανάτου άλμα στο κενό να αναζητάς
λυτρωτικά, απ’ της ανάγκης το γραμμένο.
Μόνη διέξοδος στενή και δεν χωράς
η φλόγα τώρα στο κερί σου τρεμοσβήνει,
χέρια ανάγκης απλωμένα διαπερνάς
ίχνη ζωής η μοίρα πίσω σου τα σβήνει.
Οι χαμοπρίγκηπες μπουμπούκιασαν νωρίς
μα δεν στολίζουνε συνήθως τα παρτέρια,
αγριολούλουδα στους δρόμους της ντροπής
με μυρωδιές που φέρνουν άσχημα χαμπέρια.
Στις γειτονιές των ξεπεσμένων, τα ιερά
τα κόκκαλά τους, να ξασπρίζουνε στον ήλιο
και τρομαγμένη μια μακρόσυρτη λαλιά,
τραγούδι θλίψης χαραγμένο σε βινύλιο.
Η αυλαία πέφτει και αρχίζουν να πονούν
καθώς αδειάζουν οι σειρήνες το μυαλό τους,
σε ένα κατάρτι αποζητάνε να δεθούν
και μια Ιθάκη ν΄ απαγκιάσει τ΄ όνειρό τους.
Απρίλιος 2012
* Λάβαμε από τον Νίκο Γεωργόπουλο και αναδημοσιεύουμε τους «Χαμοπρίγκηπες», καθώς στη σκέψη μας βρίσκεται και η κοινωνική διαπόμπευση που επιφυλάσσει αυτή η χώρα σε εκδιδόμενες «Χαμοπριγκίπισσες», όπως εξάλλου είχαμε περιγράψει προ διμήνου και στην Μπαλάντα του Trafficing, εδώ.
Η Σοφία Κολοτούρου την Τετάρτη 2 Μαΐου θα βρίσκεται στο 70ο Γυμνάσιο Αθηνών (Νέος Κόσμος) στις 2 το μεσημέρι.
Θα εκφωνήσει ομιλία και θα συνομιλήσει με τα παιδιά της Γ Γυμνασίου.
Ευχαριστούμε την φιλόλογο κ. Μυρσίνη Μεγαλούδη, τον Διευθυντή και τον Σύλλογο Διδασκόντων του σχολείου για την ευγενική πρόσκληση.
Καλούμε όποιον άλλον θέλει να παρευρεθεί για να παρακολουθήσει την ομιλία και συζήτηση. Η διεύθυνση είναι: Ασπρογέρακα 2, Νέος Κόσμος, στάση τραμ Μπακνανά.
Περισσότερα στην ιστοσελίδα του σχολείου που βρίσκεται εδώ
Ένας μικρός θεός
γεννιέται κάθε μέρα μες τις τρώγλες
σκιών ερωτικός καρπός
των πόθων που δεν σβήνουνε οι φλόγες
Ένας μικρός θεός
τη γύμνια του κορμιού του περιφέρει
της Νύμφης της λαγνείας ο χρησμός
πως η ματιά την αμαρτία φέρει
Ένας μικρός θεός
τη Μούσα του φλερτάρει στα σκοτάδια
σχεδιάζει στο κορμί της σιωπηλός
την ιστορία που θα πει με χάδια
Ένας μικρός θεός
το ανάστημά του στους ανέραστους σηκώνει
με νεύμα του αρχίζει ο χορός
με νεύμα πάλι ο ίδιος τον τελειώνει.
25 /4/ 2004
ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ
Μνήμη Δ. Χριστούλα
Η χώρα ετούτη διώχνει τα παιδιά της.
Φεύγουν οι νέοι, μετανάστες σπουδαγμένοι.
Οι πιο μεγάλοι, εγκλωβισμένοι στην καρδιά της
λογίζονται με τρόμο τι τους περιμένει.
Ο κόσμος πανικόβλητος, ν’ αργοπεθαίνει
κι οι πιο αδύναμοι, με φόβο κι αγωνία
κι οι πιο απέλπιδες κι οι ηλικιωμένοι
ν’ αυτοκτονούν στην κεντρική πλατεία.
Η χώρα ετούτη έχει φτάσει ως τον πάτο:
χάθηκε πλέον εν μια νυκτί η μεσαία τάξη.
Συνταξιούχοι μες το προλεταριάτο –
στο περιθώριο τους πέταξαν στην πράξη,
αν και υποσχέθηκαν πως θα ‘τανε εντάξει
κι όμως τους έκοψαν τα πάντα με μανία.
Προς το χειρότερο όλα είχανε αλλάξει,
ώσπου αυτοκτόνησαν στην κεντρική πλατεία.
Η χώρα ετούτη πια δεν έχει μέλλον –
εκτός κι αν τώρα αντιδράσουμε οι πιο νέοι
και ένα όραμα καινούριο, ανατέλλον
να μοιραστούμε, να διαγράψουμε τα χρέη.
Αλλιώς θα γίνουμε η γενιά μας, οι μοιραίοι
που θα παρατηρούμε την αυτοθυσία
των μεγαλύτερων – κι εμείς οι τελευταίοι
που αυτοκτονούν στην κεντρική πλατεία.
Φίλοι, από το Σύνταγμα σας γράφω,
π’ απόψε κάνετε κι εσείς διαμαρτυρία,
ν’ αντισταθούμε πριν να δούμε κι άλλο τάφο
όποιου αυτοκτόνησε στην κεντρική πλατεία.
8/4/2012
SWEET SIXTEEN
Στα παιδιά της Τάξης 90 των
1ου και 4ου Λυκείου Παλαιού Φαλήρου
που ξαναβρεθήκαμε εχθές μετά από 22 χρόνια
Εχθές, όταν προσπέλασα την πύλη,
τη μια στιγμή ήμουν γύρω στα σαράντα
κι ήρθαν συμμαθητές παλιοί και φίλοι,
περνούσ’ η ώρα, μίκραινα – τριάντα.
Και να ‘τοι όσοι γνωρίζω απ’ τα μικράτα
κι ευθύς να ξαναβρίσκομαι στην τάξη
στο ίδιο το θρανίο, όπως πάντα
και σήμερα θα κλείσω τα δεκάξι.
Τα χρόνια μου κοιτώ στα πρόσωπά τους
κι εκείνοι τ’ αφαιρούν απ’ τα δικά μου.
Μετρήσαμε γεννήσεις και θανάτους
κι είν’ όλοι τους η τάξη κι η σειρά μου.
Οι μήνες φυλλοροούν στα δάκτυλά μου,
σαν τίποτα να μην μας έχει αλλάξει,
σαν πύργους-όνειρα να χτίζουμε της άμμου,
σήμερα που γινόμαστε δεκάξι.
Μπερδεύονται το τώρα κι οι αναμνήσεις
μ’ όλα τα τραύματα των πιο παλιών ερώτων,
τ’ ανομολόγητα κι οι εξομολογήσεις
που τα κατάπιε η ροή των γεγονότων
και μισοκρύβοντ’ οι μορφές τους, με των φώτων
και των σκιών, που εναλλάσσονται στην πράξη.
Να τ’ αχνοφέγγισμα των χρόνων μας των πρώτων,
από τα έξι μας και μέχρι τα δεκάξι.
Φίλοι, τα δεκαεπτά μας κλείσαμε μια μέρα
και στα δεκαοκτώ είχαμε πετάξει.
Τώρα σαράντα -και ακόμα παραπέρα-
κι όμως για πάντα μένουμε δεκάξι.
2/4/2012
ΥΓ: Στη φωτό είναι η υποφαινόμενη στα 15-16 - φαίνονται και τα ίχνη από τη σφραγίδα στο μαθητικό πάσο
Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ TRAFFICΚING
Την ιστορία μαθαίναμε για χρόνια
απ’ την πλευρά του άντρα, του πελάτη:
για της Συγγρού τα ολάνθιστα τα κλώνια,
για της Νινέτ τη γάμπα και την πλάτη.
Για του έρωτά τους πληρωμένη αυταπάτη
τις βάφτισαν και Σίνθια και Λέλα
και με μια χάντρα – φυλακτό τους για το μάτι –
τις ρίξαν με το ζόρι στα μπουρδέλα.
Τα πράγματα είναι πια οργανωμένα,
στο ίντερνετ τα πάντα σχολιάζουν:
τις στάσεις και τα γούστα του καθένα
ταξινομούν και ηδονή σε όλους τάζουν.
Με χρονοχρέωση πακέτα ετοιμάζουν
και λένε στους πελάτες “τώρα έλα”.
Μα τις γυναίκες, που ψυχρά παρουσιάζουν
τις ρίξαν με το ζόρι στα μπουρδέλα.
Για τους ρομαντικούς υπάρχουν κι άλλα:
κωλόμπαρα, που πίνουν με παρέα
και λόγια μεθυσμένα και μεγάλα
θα πουν για μια καψούρα τους μοιραία.
Τούτη θα έμοιαζ’ η ψευδαίσθηση ωραία,
θα θύμιζε του έρωτα την τρέλα,
μα η επιβίωση την έκανε αναγκαία:
τις ρίξαν με το ζόρι στα μπουρδέλα.
Άντρα μοναχικέ, πελάτη απελπισμένε,
π’ απόψε πάλι θα ζητάς κάποια κοπέλα
να το θυμάσαι ό,τι αν σκέφτεσαι ή σου λένε:
τις ρίξαν με το ζόρι στα μπουρδέλα.
22/3/2012
Για την παγκόσμια μέρα ποίησης αποφάσισα να παραχωρήσω το βήμα σε έναν νέο ποιητή που τον παρουσίασα και πριν από λίγο καιρό εδώ: Το γεγονός ότι μου έχει αφιερώσει το παρακάτω ποίημα είναι, ολοφάνερα, καθαρά συμπτωματικό 
Ας ακούσουμε λοιπόν τον λόγο του Μνησιβιάδη:
Νεκροί, τῆς μέλλουσας ζωῆς ἐγγύησι,
καὶ ἅγιοι πατέρων ἀνδριάντες,
ἐγείρω ἀπ’τοὺς τάφους σας τὴν ποίησι,
σωρεύω τὰ συντρίμμια σὲ μπαλλάντες
καὶ μένω νοσταλγὸς στὰ παρασκήνια
ἐντεῦθεν μιᾶς ἀόρατης αὐλαίας
ντυμένος τὴν πιὸ μάταιη προσήνεια
ἢ ἄλλοτε δειλὸς ὑποβολέας
τῶν ὅρων ποὺ κρυφὰ συνωμολόγησα
ὑπείκοντας σ’ἀπρόοπτες συνθῆκες
(σ’ἐκεῖνες ποὺ μὲ δόλο ὑπολόγισα)·
ὁ κόσμος σαραβάλιασε, νταλίκες
θὰ ἔρθουν τὸ πρωὶ νὰ τὸν φορτώσουνε,
ὁ κόσμος ποὺ ἀνῆκα καὶ ἀνῆκες
πρὶν ἄλλον μὲ ἐγκύκλιο ἐκδώσουνε
καὶ στείλουνε τὸν πρῶτο στὶς ἀντίκες
ἢ γιὰ φωτιὰ σὲ κάποιαν ὑψικάμινο,
ὁ χρόνος ποὺ διανύθηκε εὐθυγράμμως
νὰ καίγεται ἑξάμηνο – ἑξάμηνο
νὰ χωριστοῦν τὸ μέταλλο κι ἡ ἄμμος,
νὰ χωριστοῦν σὰν ὅλα τὰ ἀχώριστα,
τὰ ὅσα ἑνωθῆκαν ἰσοβίως
κι ὁ βίος τους διήρκεσε ἀόριστα
κοινότατος, ἀλλὰ κοινὸς σπανίως.
ΥΓ: Στη φωτογραφία βλέπουμε το οικόσημο της γνωστής οικογένειας Σεφαραδιτών Εβραίων, των προγόνων του Μνησιβιάδη, το οποίο αναφέρεται και στο ποίημα. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Η Σοφία Κολοτούρου την Τρίτη 20 Μαρτίου θα βρίσκεται στο 10ο Λύκειο Περιστερίου (Αγιος Ιερόθεος) στις 12 και μισή το μεσημέρι.
Θα εκφωνήσει ομιλία και θα συνομιλήσει με τα παιδιά όλων των τμημάτων της Α Λυκείου.
Ευχαριστούμε τον φιλόλογο κ. Δημήτρη Ασημακόπουλο, τον Διευθυντή και τον Σύλλογο Διδασκόντων του σχολείου για την ευγενική πρόσκληση.
Καλούμε όποιον άλλον θέλει να παρευρεθεί για να παρακολουθήσει την ομιλία και συζήτηση.
Τηλ. επικοινωνίας: 210-5712940 και 210-5712940
