Απριλίου 2nd, 2017

Η Σοφία Κολοτούρου έκανε ομιλία στις σχολές ΑΚΤΟ στις 30/3/2017

Ακολουθούν οι φωτογραφίες:

Φωτογραφία της Sofia Kolotourou.

Φωτογραφία της Sofia Kolotourou.

0
Μαρτίου 24th, 2017

Η Σοφία Κολοτούρου επισκέφτηκε το 10 Λύκειο Περιστερίου και συνομίλησε με τους μαθητές στις 28/2 και 23/3

Φωτογραφίες από τις επισκέψεις:

Φωτογραφία της Sofia Kolotourou.

Φωτογραφία της Sofia Kolotourou.

0
Μαρτίου 7th, 2017

Εκεί μπροστά πάνω στο χείλος του γκρεμού
μια ορχήστρα δίπλα απαλά να με σιμώνει
από τα βάθη μου να βγαίνει του σεισμού
το βουητό και το κοινό να με κυκλώνει.

Κι εγώ φιγούρα μέσ’ τα χάη τ’ ουρανού
μ’ ένα μαχαίρι στα πλευρά μου να ματώνει
να πνίγω μέσα μου τους κόμπους του λυγμού
να ξεκινώ ένα χορό που δεν τελειώνει.

Από τ’ ανοίγματα να βγαίνω τ΄ ουρλιαχτού
και η ψυχή με την ψυχή να γεφυρώνει
σαν το κουβάρι να μαζεύω του κορμιού
και πιο ψηλά να το πετώ όσο ψηλώνει.

Κι απ’ τα κελιά τα σφαλισμένα του μυαλού
μια μνήμη από τις μνήμες ξεκλειδώνει
τα βήματά μου οδηγεί μέσ’ του κενού
το κέντρο, με τραβά και με λυτρώνει.

0
Μαρτίου 4th, 2017

Στα σεντούκια ψάχνω των παλιών συντρόφων
να ‘βρω τις σημαίες και τις προκηρύξεις
κάπου θα ‘χουν κρύψει τα ιδανικά μας
πίσω από ετικέτες που δεν είχαν λήξεις.

Τα παλιά μας στέκια χάθηκαν στο δρόμο
λάβαρα μαζεύω ξέφτια μ’ αναμνήσεις
κάτω από την σκόνη τα χαμογελά μας
μα θα πρέπει πρώτα την σκουριά να ξύσεις.

Δυο φωτογραφίες πρόβαλαν  μπροστά μου
βλέπω τα όνειρά μας σφιχταγκαλιασμένα
μια φωτιά να καίει, γύρω και βαθιά μας
που είχε τις καρδιές μας σίδερ’ αναμμένα.

Βγαίνω από τον χρόνο  μπαίνω στις ρωγμές του
στρέφω την ματιά μου πάνω σ’ ένα αστέρι
είναι το σκοτάδι πιο πυκνό μπροστά μου
νιώθω  μα δεν πιάνω δίπλα μου ένα χέρι.

0
Μαρτίου 4th, 2017

στη Σοφία μου

Σαν σήμερα θυμάμαι στη ζωή μου
πως ήρθε σαν ευχή, σαν προσμονή
σαν κάτι που συνήθως μου αργεί-
μια λάμψη να φωτίσει το κελί μου.

Σαν σήμερα πρωτόδα τα όνειρά μου
να παίρνουνε στα μάτια μου μορφή
σαν ποίημα που ζητάει να γραφεί
να παίρνει τα σκοτάδια μακριά μου.

Σαν σήμερα μπορούσα να ελπίζω
να πιάσω το κουβάρι από την αρχή
σαν ήλιος που ανατέλλει κάθε αυγή
στα μάτια της βαθιά να καθρεπτίζω.

Σαν σήμερα μηνύματα σε τοίχους
που τα ‘βρισκα κρυμμένα στη ρωγμή
των χρόνων μου που είχανε χαθεί
μακριά απ΄ της αγάπης μας  τους ήχους.

0
Μαρτίου 4th, 2017

Να σκάβεις με νύχια την νύχτα βαθιά
αστέρια ν΄ ανάβεις που σβήνουν
στα χέρια να πιάνεις τη μαύρη φωτιά
να σμίγεις ανάσες π΄αφήνουν.

Να φτιάχνεις δεμάτια μ΄αχτίνες καυτές
τους ήλιους να πιάνεις μ΄απόχη
απ΄τους ανέμους να κλέβεις ριπές
να σκίζεις το κύμα στη κόχη.

Να μπεις σε καρδιές που ‘ναι κλειστές
με μάγια δεμένες να λύσεις
τις αλυσίδες που σέρνουν βαριές
να σπάσεις κι ελπίδα ν΄αφήσεις.

Να ανέβεις ψηλά στου αετού τη φωλιά
τους φόβους σου εκεί να γκρεμίσεις
να βγάλεις φτερά να φύγεις μακριά
και πίσω ποτέ μη γυρίσεις.

0
Μαρτίου 4th, 2017

Στο παλιό το καφενείο του Θανάση
την παλιά δεκαετία του ογδόντα
απ’ το τίποτε γεννούσαμε τη φάση
με το Νίκο, το Βασίλη και το Φώντα.

Την παλιά δεκαετία του ογδόντα
στο παλιό το καφενείο του Θανάση
με τρικάβαλο το όνειρο στο Honta
θα κολλούσαμε το σίδερο στη  βράση.

Που ‘σαι Θανάση
που ‘σαι Θανάση
να μας θυμίσεις πώς είναι η ζωή
με όνειρο και δράση.

Στο παλιό το καφενείο του Θανάση
την παλιά δεκαετία του ογδόντα
τη ζωή μας στο φλιτζάνι να διαβάσει
την αφήναμε συνήθως στον απόντα.

Την παλιά δεκαετία του ογδόντα
στο παλιό το καφενείο του Θανάση
τη γλυτώναμε όπως πάντα από σπόντα
κι ο χαμένος μας δεν είχε πια να χάσει.

Που ‘σαι Θανάση
που ‘σαι Θανάση
να μας θυμίσεις πώς είναι η ζωή
με όνειρο και δράση.

0
Φεβρουαρίου 25th, 2017

ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ

Αυτός ο πόλεμος δεν μοιάζει να έχει τέλος.
Αυτός ο πόλεμος δεν έχει ούτε αρχή.
Κι εσύ είσαι πάντοτε το θύμα – εσαεί.
Ο στόχος για το βέλος.

Αυτός ο πόλεμος ποτέ δεν θα τελειώσει.
Αυτός ο πόλεμος για πάντα ωσεί παρών
από τ’ απώτατο μας φτάνει παρελθόν
και θα μας λιώσει.

Αυτός ο πόλεμος στο τέλος του δεν φτάνει.
Αυτός ο πόλεμος -το δίκιο του ισχυρού-
να σπέρνει θύματα στο διάβα του καιρού
που θα ‘χουμε πεθάνει.

Αυτός ο πόλεμος δεν φέρνει την ειρήνη.
Αυτός ο πόλεμος των πάντων ο πατήρ.
Είτε διεξάγεται με σφαίρες ή μενίρ,
κανένας δεν θα μείνει.

Αυτός ο πόλεμος θα φέρει Νέα Τάξη.
Αυτός ο πόλεμος μας σκίζει σαν χαρτί
και μάταια είναι και τα πως και τα γιατί
και τι μας έχουν τάξει.

————-

Αυτός ο πόλεμος δεν θα ‘ναι ο τελευταίος.
Αυτός ο πόλεμος σαν όλους τους πολέμους
κι εμείς στρατιώτες του, μ’ ενάντιους ανέμους,
γυρεύοντας το κλέος.

Ματαίως.

25/2/2017

0
Φεβρουαρίου 18th, 2017

ΑΚΡΟΘΑΛΑΣΣΙΑ

Είναι της νύχτας η καρδιά από γάλα [..]
Είναι της νύχτας η καρδιά από στάχτη
Κώστας Κουτσουρέλης, Νύχτα

Είναι της νύχτας η καρδιά από μέλι:
νύχτα τ’ Αυγούστου, σε θεσπέσια παραλία.
Ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι, που ανατέλλει

με χρυσοκίτρινη μας έλουσε αρμονία.
Ο κόσμος στάθηκε, σ’ απόλυτη γαλήνη
καθώς οι ανάσες των κυμάτων, μία μία

σμίγουν υπόκωφα στα βράχια, στη Σελήνη -
ως συντονίζονται με τον παλμό των άστρων.
Το φως του δειλινού όλο αχνοσβήνει

και θα το υμνήσουν στίχοι νέων ποετάστρων -
νέα ζεύγη, λόγια του έρωτα θα πούνε
μισοκρυμμένα στις σκιές των κάστρων.

Δέντρα κι ανθρώποι πάλι ακινητούνε
στ’ όνειρο απ’ το Μεγάλο Καλοκαίρι.
Της θερινής νυχτός το κάλεσμα, που ακούνε

είναι της πλάσης η Αρχή, που όλα τα ξέρει.
Θα ’ρθούνε -το γνωρίζουν- κι οι χειμώνες
κι οι πόνοι κι ο καθένας θα υποφέρει.

Μ’ ακόμη ο νους, γεμάτος ανεμώνες,
στην Άνοιξη, στο Θέρος όλο ελπίζει,
σ’ αισιόδοξα τραγούδια και εικόνες

πιστεύει ακόμη. Ακόμη συνεχίζει.
Αχ, καλοκαίρι της ζωής, που δεν σε μέλλει,
το Έσω Φθινόπωρο έρποντας σου σφυρίζει:

Είναι της νύχτας η καρδιά από μέλι.

18/2/2017

0
Ιανουαρίου 29th, 2017

ΑΓΟΡΙΑ ΙΠΠΟΤΕΣ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΑΥΡΕΣ ΚΟΤΕΣ

Αυτός, θα πουν, ήταν γενναίος
Dorothy Parker, Πηνελόπη

Ο νους μου πολεμόχαρος και άντρας, δέσποινά μου,
ερωτόληπτη πάντοτε γυναίκα η καρδιά μου
Θεοδόσης Βολκώφ, Σονέτα

Οι άντρες είναι οι γενναίοι, του πολέμου
μαύρα σκυλιά – τις νύχτες όμως εραστές.
Κι είν’ οι γυναίκες τους στον Έρωτα πιστές.
(Αυτούς τους ρόλους δεν τους πίστεψα ποτέ μου.)

Δήθεν η φύση η γυναίκεια, των ερώτων
πάντα βυθίζει στη λαγνεία πολεμιστές.
Γεννάει και τρέφει και τις μέλλουσες γενιές –
κι αυτή είν’ η ουσία η βαθύτερη των όντων.

Η Πηνελόπη στην Ιθάκη όλο προσμένει
είκοσι χρόνια μυστικά τον Οδυσσέα.
Να κυβερνήσει δεν μπορεί, μόνο να υφαίνει –
γυναίκα Πρόεδρος δεν νοείται ως ιδέα.

Όπως τα λεν οι Παλαιοί. Αλήθεια, τω όντι:
είμαστε η μήτρα – απλώς – που τίκτει τον στρατιώτη.

29/1/2017

0